Μια νοσοβιογραφία που κινείται μεταξύ δοκιμίου και αφηγήματος, περιγράφοντας την απώλεια της υγείας και την εισχώρηση στην επικράτεια της ασθένειας.
Ένα ταξίδι αναψυχής και θανάτου στην Τύνιδα, βουνά από σκουπίδια, διάδρομοι σούπερ μάρκετ, μία ασθένεια, ένα άγχος ατελείωτο και αδιαπέραστο.
Πόσο δικαίωμα έχει κανείς να μιλήσει για τις ασθένειές του; Ίσως όσο νόημα έχει να εξηγήσει τον εαυτό του στους άλλους. Η γραμμή μεταξύ ναρκισσισμού, ανίας και αναγκαιότητας είναι πολύ λεπτή σε αυτές τις περιπτώσεις. Όταν μιλάμε, δεν το πράττουμε πάντα μέσω της στοματικής οδού. Το σώμα μιλάει ποικιλοτρόπως. Ο οργανισμός επιτίθεται στον εαυτό του χωρίς συνείδηση, μόνο με βάση ένα ένστικτο. Καθώς ο θυρεοειδής αδένας εκφυλίζεται, η διάθεση φθίνει κι άλλο –μια διάθεση εξαρχής αποκλίνουσα εκ του φυσιολογικού–, τώρα μετουσιώνεται ξαφνικά σε μια απόκοσμη, σχεδόν νοσηρή συμπεριφορά. Την ίδια περίοδο ο σκύλος του σπιτιού, ένα λευκό γκριφόν, εμφανίζει κακοήθεια στο ίδιο σημείο. Μέχρι σήμερα αδυνατώ να πιστέψω πως τούτο το γεγονός ήταν κάτι άλλο πέρα από μια φρικτή σύμπτωση. Για να αφηγηθώ την ιστορία αυτής της σύμπτωσης πρέπει αναγκαστικά να αποδομήσω, τη μία μετά την άλλη, αρκετές άβολες λεπτομέρειες.
Ο Στέλιος Παπαγρηγορίου γεννήθηκε το 1983 στο Ηράκλειο Κρήτης. Εκτός από τον Υποχόνδριο έχει γράψει επίσης τα βιβλία: Για την κ. Σάντμπλουμ (Εκδόσεις Τόπος 2010), Οι σημαίες δεν ανεμίζουν τη νύχτα (εκδόσεις Νεφέλη 2013), Γυμνά τρολ (εκδόσεις Νεφέλη 2013), Το ντεσιμπελόμετρο (εκδόσεις Κριτική 2024).
