Μετάφραση: Έφη Τσιρώνη

Μετάφραση: Καλυψώ Αγγελοπούλου

«Η ζωή, ο θάνατος και η λογοτεχνία μπλέκονται με τρόπο δραματικό σε αυτή τη συγκλονιστική μαρτυρία, στην οποία η Πιεδάδ Μπονέτ καταθέτει την πιο προσωπική της αλήθεια με όχημα την εξαιρετική γραφή της».

Μάριο Βάργκας Γιόσα

«Ο πόνος της μάνας είναι εδώ, απέραντος, όπως και η τέχνη της Μπονέτ. Η πονεμένη γαλήνη της καθώς κατονομάζει το ακατονόμαστο και αφηγείται τη χειρότερη από όλες τις απώλειες προκαλεί έναν θαυμασμό που είναι εξίσου προσωπικός και αισθητικός. […] Γλαφυρή σε κάθε λέξη που ξεστομίζει σε αυτές τις σελίδες απίστευτης ομορφιάς, η Πιεδάδ Μπονέτ μάς εντάσσει με οδυνηρό τρόπο στην οικογένειά της».

Αντρές Νέουμαν

«[…] αυτή η ιστορία έχει να κάνει πραγματικά με αυτό που δεν λέγεται, με εκείνες τις στιγμές φρίκης για τις οποίες δεν υπάρχουν λόγια».

Πέτερ Χάντκε

«Σκέφτεσαι ότι ποτέ δεν θα σου συμβεί, αδύνατον να συμβεί σ’ εσένα, ότι είσαι το μοναδικό άτομο στον κόσμο στο οποίο ποτέ δεν θα συμβούν αυτά τα πράγματα, και, τότε, ένα ένα αρχίζουν να σου συμβαίνουν όλα, όπως συμβαίνουν στον καθέναν».

Πολ Όστερ

«Ένα βιβλίο συγκλονιστικής ομορφιάς, θλιμμένο και βουβό από μουσική, αλλά τόσο αληθινό όσο η ίδια η ζωή».

Πάμπλο Ράμος

«Μια ιστορία ενσυναίσθησης και τρόμου. Μοναξιάς και φιλίας. Μια ιστορία για βιώματα που μπορούν να σου καθορίσουν τη ζωή, για την απότομη ενηλικίωση ή, ακόμα περισσότερο, για την απροθυμία να ενηλικιωθείς. Για τη δυσκολία να φτάσεις σε αυτή και για την ανικανότητα τελικά να της ξεφύγεις».
Gorka Rojo, Zenda

«Ο λογοτεχνικός κόσμος του Μανουέλ Χαμπόις είναι πιο πλούσιος και πιο σύνθετος από τις αναλύσεις της καθημερινής ζωής. Γι’ αυτό και έγραψε ένα τόσο σπαρακτικό μυθιστόρημα όπως το Μαλαέρμπα».
Santos Sanz Villanueva, El Cultural

«O Χαμπόις έγραψε ένα εκπληκτικό μυθιστόρημα που ο αναγνώστης το διαβάζει με αμείωτο ενθουσιασμό από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα».
Miqui Otero, El Periódico

«O Χαμπόις συνθέτει μελωδίες βγαλμένες από την πραγματική ζωή με σημείο αναφοράς τη φιλία: την αληθινή αγάπη, που γεννιέται σε εκείνα τα σκοτεινά υπνοδωμάτια που τα παιδιά επιλέγουν για να απομονωθούν από τον υπόλοιπο κόσμο, από εκείνο τον κόσμο στον οποίο δεν έχει έρθει ακόμα η ώρα να ζήσουν».
Pedro Araque, Cuarto Poder

«[Ο Χαμπόις] κατορθώνει με τις λέξεις του αυτό που έκανε ο Cartier-Bresson με τη φωτογραφία – να απαθανατίσει τη στιγμή».
Eva Pérez Sorribes, Heraldo de Aragón